Η Κατερίνα Νοτοπούλου, βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ, μίλησε δημόσια για το σοβαρό αυτοάνοσο νόσημα που αντιμετωπίζει από το 2015. Στη διαδικτυακή εκπομπή «Female» της Ανθής Σαλαγκούδη, η βουλευτής περιέγραψε με λεπτομέρεια τη δύσκολη περίοδο που ακολούθησε την ασθένειά της.
Το ατυχές γεγονός που άλλαξε τα πάντα
Το 2015 η Κατερίνα Νοτοπούλου διαγνώστηκε με ένα σπάνιο αυτοάνοσο νόσημα. Η ασθένεια ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να αναγνωριστεί λόγω της σπανιότητάς της. Η βουλευτής χαρακτήρισε τη στιγμή ως εφιάλτη που την περιόρισε σε πολλά επίπεδα της ζωής της.
«Το βίωσα σαν εφιάλτη τότε», δήλωσε χαρακτηριστικά η Νοτοπούλου. Η ασθένεια την επηρέασε σωματικά με πολλαπλές επιπτώσεις. Ωστόσο, το πιο σημαντικό αποτέλεσμα ήταν η απώλεια της ακοής της.
Σήμερα, η βουλευτής ζει με τις συνέπειες αυτής της ασθένειας. Βασίζεται κατά μεγάλο βαθμό στη χειλεανάγνωση για να επικοινωνεί με τους άλλους. Φοράει ακουστικά βαρηκοΐας τα οποία τη βοηθούν μόνο εν μέρει.
Η καθημερινή πραγματικότητα της Νοτοπούλου
«Πρακτικά δεν ακούω», εξήγησε με ειλικρίνεια η Κατερίνα Νοτοπούλου κατά τη διάρκεια της συνέντευξής της. Το όργανο της ακοής δεν της επιτρέπει πλέον να αντιληφθεί ηχητικά σήματα με φυσικό τρόπο.
Η Νοτοπούλου ανέδειξε στη συζήτησή της ένα σημαντικό θέμα που αγνοείται συχνά από την κοινωνία. Μίλησε για τις λεγόμενες «αόρατες αναπηρίες» που δεν είναι ορατές στο περιβάλλον αλλά επηρεάζουν σημαντικά τη ζωή των ατόμων που τις έχουν. Τόνισε ότι η κοινωνία δεν είναι ακόμη πλήρως εξοικειωμένη με αυτές τις συνθήκες.
Παρά τις δυσκολίες, η βουλευτής εξέφρασε τη δυναμική της. Δήλωσε ότι μαθαίνει να ζει με την κατάστασή της και ότι απαιτείται χρόνος για να προσαρμοστεί κάποιος σε τέτοιες αλλαγές.
Η προσαρμογή και η δύναμη του θέλματος
Η Κατερίνα Νοτοπούλου περιέγραψε τη διαδικασία προσαρμογής στη νέα της κατάσταση. «Μαθαίνεις να ζεις με αυτά, χρειάζεται χρόνος», είπε με ρεαλισμό. Δεν ήταν άμεσο αυτό το κάπνισμα αλλά στην πορεία κατάφερε να συνηθίσει τον διαφορετικό τρόπο ζωής της.
«Δεν ήμουν όπως είμαι τώρα. Κατακτάς με καινούργιο τρόπο τις αισθήσεις, την επικοινωνία», ανέφερε η Νοτοπούλου. Αυτή η αναδιοργάνωση της αισθητικής λήψης και της διαπροσωπικής επικοινωνίας ήταν μια πολύπλευρη πρόκληση.
Η εμπειρία αυτή την πείσμωσε ακόμη περισσότερο για το σκοπό της. Τόνισε με ισχύ: «Θέλω να ακούσω τους ανθρώπους. Ακόμα κι αν δεν μπορώ με τα αυτιά μου, θέλω πάρα πολύ να ακούω αυτό που έχουν να μου πουν». Όπως δήλωσε, αυτό αποτελεί τον λόγο της ύπαρξής της.
Η βουλευτής είχε αναφερθεί και σε προηγούμενες περιστάσεις στη σοβαρότητα της κατάστασής της. Αποκάλυψε ότι κατά τους πρώτους μήνες μετά από τη διάγνωση, χρειάστηκε να δώσει σημαντική μάχη. Η δική της δήλωση ήταν ότι «η επαναφορά σε μια ομαλότητα ήταν εξαιρετικά αβέβαιη».
Αργά αργά κατάφερε να προσαρμοστεί στην νέα πραγματικότητα. Δήλωσε ότι «σιγά σιγά έμαθα να υπάρχω με έναν διαφορετικό τρόπο». Αυτή η ανάκαμψη ήταν επίσης συναισθηματική και ψυχολογική.
Η αποδοχή του νέου εαυτού της δεν ήταν εύκολη για τη Νοτοπούλου. Ανέφερε ότι χρειάστηκε βοήθεια για να αγαπήσει τον εαυτό της με την αναπηρία. Έπρεπε επίσης να πιστέψει ότι μπορεί να συνεχίσει τη ζωή της με ποιότητα και σκοπό, παρά τις περιορισμούς που της επέβαλε το νόσημα.
